جام نیوز گوناگون کد خبر : ۳۹۷۸۷۳۲
تاریخ انتشار : ۱۸ بهمن ۱۳۹۵ ساعت ۰۷:۰۲
تخریبچی شهید «علیرضا عباسیان» در اولین روز از مرداد ماه سال ۶۷ در جاده اهواز خرمشهر شربت شهادت نوشید.

سرویس جام نیـوز:

زمستان سال ۶۶ (اسفند ماه) بود. برف مقر ضیایی را سفیدپوش کرده بود. نیمه های شب به منظور قضای حاجت از سوله ای که ی ها در دل کوه درست کرده بودند و بعدا شده بود سنگر محل استراحت ما خارج شدم. در آن تاریکی و سرما صدایی مرا به سمت خود کشید. به سمت صدا که از گوشه ای دنج از مقر به گوش می رسید رفتم. شهید را دیدم که در حال کندن قبری برای راز و نیاز خود بود. درهمان حال گفتم: “علی دعا یادت نره”. شهید عباسیان که تازه متوجه من شده بود من رو صدا کرد و با چشمانی اشکبار گفت من خودم خیلی به دعا نیاز دارم. علیرضا خودشو غرق گناه می دونست اما همه می دونن شهدا همشون خودشونو گنهکار می دونستن ولی مزد اعمالشون را با شهادت گرفتن.

 

 

 

 

اواخر اردیبهشت سال ۶۷ بود و مقر شهید ضیایی در اطراف شهر ماووت عراق بودیم. شهید علیرضا عباسیان آماده رفتن به مرخصی بود ولی خیلی پکر و غمگین بنظر می رسید. معمولا بچه ها وقتی برای مرخصی می رفتند شاد و شنگول بودند ولی شهید عباسیان خیلی گرفته به نظر می رسید. ازش پرسیدم علی چرا پکری؟ با غصه گفت: شاید برم مرخصی دیگه برنگردم. پرسیدم چرا برنگردی؟ گفت چون مادرم ناراحتی قلبی داره می ترسم برگردم حالش بد بشه. بهش گفتم علیرضا این شیطونه که می گه بخاطر بیماری مادرت برنگرد و توصیه کردم حیفه این فضای معنوی را از دست بدیم و گفتم برو مرخصی تا مادرت با دیدنت کمی بهتر بشه ولی برگرد. دو هفته بعد علیرضا برگشت و دیگر به مرحصی نرفت و ملائکه او را به معراج بردند.

 

شهید علیرضا عباسیان در اولین روز از مرداد ماه سال ۶۷ در جاده شربت شهادت نوشید و به لقاء حق رسید و دری سلام الله علیها قطعه ۴۰ ردیف۵۸ شماره ۸ میهمان خاک شد.

 

راوی: حسین گودرزی

 

 

سایت جامع آزادگان

 

منبع این خبر (جام نیوز) است و جستجوگر خبر سایت تیتر نو در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد. چنانچه محتوا را شایسته تذکر میدانید، خواهشمند است کد خبر (3978732) را همراه با ذکر منبع و موضوع به شماره 3000123095 پیامک بفرمایید.