خبرگزاری فارس بین الملل کد خبر : ۳۰۸۴۱۲۱
تاریخ انتشار : ۱۰ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۲۵
بریتانیا دو قرن گذشته به بهانه حفظ امنیت خلیج فارس از ناامنی ناشی از تحرکات اعراب بادیه نشین جنوب خلیج فارس در منطقه استقرار یافت و در راه تثبیت سلطه خود بر آمد.

به گزارش ‌گروه بین الملل خبرگزاری فارس، دکتر میر مهرداد میرسنجری، استادیار دانشگاه و پژوهشگر فرهنگی و ژئوپلتیک-بریتانیا از سال 1819 میلادی به بهانه حفظ امنیت خلیج فارس  از ناامنی ناشی از تحرکات اعراب بادیه نشین جنوب خلیج فارس (اجداد حکام کنونی شیخ نشین های جنوب خلیج فارس) که علاوه بر چوپانی از راه دزدی دریایی امرار معاش می کردند، در منطقه استقرار یافته بود و در راه تثبیت سلطه خود بر آمد.

دولت لندن بر این پایه، شیوخ عرب منطقه را در کنفراسى جمع کرد و آن ها قراردادى را تحت عنوان صلح جاویدان امضا کردند که به موجب آن بریتانیایى ها اجازه یافتند نه تنها به بهانه مبارزه با دزدان دریایى بلکه به بهانه حفظ امنیت خلیج فارس بتوانند در هر حادثه اى که در کرانه هاى خلیج فارس اتفاق مى افتد مداخله کنند. در پى این کوشش ها، جزیره های ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را که از روزگار کهن در تملک ایران و جزو لاینفک خاک آن بود به اشغال بریتانیا و سپس شیوخ عرب شارجه و رأس الخیمه درآمد.

در میان نقشه های رسمی  که حاکمیت ایران بر جزیره های سه گانه را به اثبات می رساند، یک نقشه رنگی موجود است که وزارت جنگ انگلیس در سال ١٨٦٨میلادی تهیه کرده و «لرد سادیس بری» از طریق وزارت خارجه تقدیم ناصرالدین شاه کرد، نقشه ای بسیار تاریخی که جزایر سه گانه، به رنگ  کشور ایران مشخص هستند.

در نقشه دیگری که توسط «لرد کرسن» نایب سلطنه انگلیس در خلیج فارس در سال ١٨٩٠ میلادی تهیه شده نیز جزیره های بوموسا و تنب بزرگ و تنب کوچک به رنگ خاک ایران رنگ آمیزی شده است.

افزون بر این دو، در نقشه دریاداری انگلیس که در اواخر قرن ١٩ و اوایل قرن بیست تهیه شده نیز باز جزایر سه گانه به رنگ ایران نمایان هستند.

از دیگر مستندات  حقانیت ایران در مالکیت جزیره های سه گانه می‌توان به کتاب «محمود سدید کبابی بندر عباسی» اشاره کرد که در اسناد جالب توجه آن می‌توان به سندی اشاره کرد که در آن اجداد شیوخ فعلی شارجه و رأس‌الخیمه که پیشه آن ها چوپانی بود، برای تعلیف احشام خود در جزیره بوموسا ـ که به دلیل مراتع سرسبز خود به «گپ سبزو» نیز معروف بود ـ از حاکمان ایران اجازه می‌گرفتند و پس از تعلیف هم مراتب خدمتگزاری و سپاس خود را به ایرانیان اعلام می‌داشتند!!

دولت ایران حتی در دوره فترت شاهان بی کفایت قاجار و نیز در دوران رضاشاه، بارها حق حاکمیت خود را بر جزیره های تنب و ابوموسى اعلام کرد.

از جمله در تاریخ 5 اسفند 1308 خورشیدی، وزارت خارجه دولت رضاشاه پهلوی، نامه اعتراضى را مبنى بر برافراشتن پرچم بریتانیا بر فراز جزیره های بوموسا و تنب بزرگ به وزیر مختار بریتانیا در تهران نگاشت.

در نهایت پس از سال ها تلاش پیگیر همه دولت های ایرانی، سرانجام در ٩ آذر ١٣٥٠ خورشیدی  سه جزیره بوموسا، تنب بزرگ و تنب کوچک از اشغال بیگانگان خارج شدند و به مام میهن بازگشتند.

با این حال چند سالی است که همه دولت های مرتجع عربی با تهدید علنی تمامیت ارضی ایران، مدعی مالکیت جزیره های ایرانی خلیج فارس هستند، درحالی که مشکلات ارضی متعددی بین امارات و عمان، بین امارات و قطر، بین عربستان با امارات ، بین قطر و عربستان و ... وجود دارد که رسانه های منطقه از پوشش خبری آن ها خود داری می کنند.

شیوخ امارات که  در چند دهه پیش سرزمینی که هم اکنون در آن زندگی می کنند از شیوخ عمان اجاره کرده اند عامدانه خود را به خواب زده اند و چشمان خود را به گذشته تاریخی منطقه کاملا بسته نگاه داشته اند و به نظر می رسد  دولت امارات اختلافات عدیده ارضی خود با سایر همسایگان را می خواهد با دامن زدن به ادعاهای واهی علیه ایران پوشش دهد.

به طور مثال، براساس توافق جده که در سال ١٩٧٤ میلادی میان ابوظبی وریاض به امضاء رسید، منطقه «واحه العین» در «البریمی» شامل چندین روستا وشهر العین و صحرای «الظفره»، کاملا  به امیرنشین ابوظبی تعلق گرفت.

برپایه این توافق، منطقه «خورالعدید» در امتداد خط ساحلی خلیج فارس به طول ٢٥ کیلومتر، در حد فاصل مرزهای خاکی ابوظبی و قطر به خاک عربستان افزوده شد.

منطقه «خورالعدید» افزون بر اهمیت جغرافیایی، ٨٠ درصد حوزه نفتی «خیزالشیبه» با بیش از ٤ میلیارد بشکه نفت وحدود ٦٥٠ میلیون متر مکعب گاز طبیعی را هم در بر دارد و از ویژگی‌های اقتصادی خاصی برخوردار است.

دولت عربی(!) امارات  علیه هم تباران عربستانی نیز ادعای ارضی دارد و مدعی است که عربستان برخی از مناطق «سبرخه مطی» را از خاک امارات تصرف کرده است!!

لازم به ذکر است که امارات متحده عربی،مرزی که مورد قبول هردو عربستانی و اماراتی باشد ندارد و همچنان ازمرزهای قبل از ١٩٧٤ خود  استفاده می کند.

امارات متحده هنوز در التهاب است که عربستان سعودی مدعی آب های سرزمینی خلیج فارس در  محدوده ٢٠ مایلی شود که راهگذری  بین امارات متحده وقطر است .

ادعای عربستان سعودی در صورت چنین ادعایی بدین معنا خواهد بود که میدان های نفتی امارات متحده عربی در حوزه مناقشه ومیدان نفتی زرکوه ( که همانند جزیره آریایی، ایرانی بوده و اشغال شده توسط امارات است) و امارات وقطر در آن سهیم هستند، به عربستان سعودی تعلق خواهد یافت.

ادعاهای ارضی علیه تمامیت ارضی ایران در طول سال های  تولد یک به یک کشورهای ذره بینی عربی از دامن استعمار انگلیس همواره وجود داشته که تغییر  و جعل نام ساختگی برای خلیج فارس، ادعای مالکیت بر اروند رود و خوزستان از مهمترین این ادعا ها بوده است. این ادعاهای نژادپرستانه و متعصبانه عربی حتی به جنگی ویرانگر و هشت ساله از سوی صدام  علیه ایران و ایرانی انجامید که با حمایت فراموش ناشدنی و پشتیبانی، مالی، تسلیحاتی و لجستیکی قاطبه کشورهای عربی همراه بوده است.

بی تردید افکار عمومی ایران در انتظار پاسخ شایسته و قاطع  دستگاه سیاست خارجی جمهوری اسلامی به یاوه گویی های امارات،این شیخ نشین کوچک خلیج فارس است که یکی از بهترین راه های آن از طریق باز کردن مستندات مالکیت ایران بر استان جلفاوه (امارات کنونی)، جزیره ایرانی «آریایی» یا «سیربو نعیر» و جزیره نفت خیز «زرکوه» است که در اشغال امارات متحده عربی قرار دارند.

انتهای پیام/ح

منبع این خبر (خبرگزاری فارس) است و جستجوگر خبر سایت تیتر نو در قبال محتوای آن هیچ مسئولیتی ندارد. چنانچه محتوا را شایسته تذکر میدانید، خواهشمند است کد خبر (3084121) را همراه با ذکر منبع و موضوع به شماره 3000123095 پیامک بفرمایید.